Belgíska þjóðin skiptist að mestu í tvo þjóðflokka, flæmingja af germönskum uppruna, og vallóna af keltneskum uppruna.  Þessar tvær fylkingar tala ólík tungumál, flæmsku og frönsku.  Flæmingjar búa að mestu í Flanders í norðurhluta landsins og vallónar í Vallóníu í suðurhlutanum.  Austast í landinu er minnihlutahópur þýzkumælandi fólks.  Í höfuðborginni Brussel eru 57% flæmskumælandi, 32% frönskumælandi og u.þ.b. 9% eru tvítyngd og 0,7% þýzkumælandi.

Árið 1993 var Íbúafjöldinn rúmlega 10 miljónir (329 manns á hvern km²).  Þéttust er byggðin í Brussel, Antwerpen, Liége og Ghent og á iðnaðarsvæðinu milli Mons og Charleroi.  Síðustu áratugi 20. aldar þéttist byggðin verulega í Limburg vegna aukinnar iðnvæðingar.  Næstum 10% landsmanna búa í Brussel og u.þ.b. 97% þeirra búa í borgum.

Landið skiptist í níu héruð, Antwerpen, Brabant, Austur-Flanders, Hainaut, Liege, Limburg, Luxemburg, Namur og Vestur-Flanders, og u.þ.b. 600 sveitarfélög.  Aðalborgirnar eftir stærð eru Brussel, Antwerpen, Ghent, Charleroi og Liege.

Trúarbrögð.  Næstum 75% landsmanna eru katólsk.  Stjórnarskráin tryggir trúfrelsi og ríkið greiðir hluta launa presta allra trúarbragða.

Tungumál.  Árið 1963 voru samþykkt lög, sem gerðu þremur tungumálum landsins jafnhátt undir höfði.  Flæmska var viðurkennd sem opinbert tungumál í norðurhlutanum, franska í suðurhlutanum og þýzka meðfram austurlandamærunum.  Í Brussel eru flæmska og franska opinber mál, þótt hinir frönskumælandi séu talsvert fleiri.  Árið 1971 var stjórnarskránni breytt í þessa veru til að tryggja menningarlegt sjálfstæði hverrar tungu.