Cornwall er eitthvert vinsælasta sumardvalarsvæði Englands.  Þar er loftslag milt, náttúran fögur, baðstrendur góðar, aðstaða góð, þorp falleg og skemmtileg og sagan dregur líka stöðugt fleir gesti að.

Íbúarnir eru hreyknir af keltneskum uppruna sínum.  Tungumálið, korníska, dó út við lok 18. aldar en staðarnöfn bera henni enn þá vitni, s.s. Tre = bóndabær; Ian = kirkja og Pen = höfuð, endi.  Kirkjurnar eru oft helgaðar dýrlingum, óþekktum annars staðar í Englandi, vegna trúboðs velskra og írskra munka fyrir kristintöku.

Mikið er um forna grafhauga og steinhringi með dularfullum áletrunum, auk merkja um byggðir frá járnöld, keltneska steinkrossa og frá yngri tímum vélar og tæki (18. 0g 19. öld) vegna tinnáms.  Cornwall stóð lengi framarlega í framleiðslu tins og síðar kopars.  Um miðja 19. öld voru þar meira en 600 námur í gangi en núna aðeins tvær.  úr fjarska líta yfirgefnu námurnar oft út eins og litlar kirkjur.  Velmegun íbúa Cornwall byggðist á námunum en fiskveiðar voru stundaðar samhliða.  Nú er aðalatvinnuvegurinn ferðaþjónusta en einnig er talsvert um grænmetis- og blómarækt, steinnám og framleiðslu kaolíns til postulínsgerðar. Þúsundir námamanna fluttust til annarra landa, þegar námunum var lokað.

Bæir á Cornwall:
Looe (4200 íb.), Fowey (22.000 íb.), Truro (16.500 íb.), Falmouth (18.000 íb.), *Penzance (19.100 íb.), St. Michael's Mound (70 m hár klettur með fyrrum benediktínaklaustri frá 14.öld, sem nú er í einkaeign.  Má skoða. U.þ.b. 400 m leið gangandi á fjöru), *Lands End (vestasti hluti Englands), St. Ives (6000 íb.), Portreath, Newquay (12.400 íb.), Padstow, Tintagel, Bude (6800 íb.), og Bodmin.