WALLIS- og FUTUNAEYJAR eru erlent yfirráðasvæði Frakka í Suðvestur-Kyrrahafi.  Það nær yfir tvo eyjaklasa eldfjallaeyja, sem eru 200 km hvor frá öðrum og heildarflatarmál þeirra er 200 km².  Wallis-eyjaklasinn nær yfir aðaleyjuna og u.þ.b. 20 smáeyjar og hólma.  Aðaleyjan, Wallis (Uvea), er hæðótt og víða eru gígvötn umkringd hömrum.  Futuna-eyjaklasinn nær yfir tvær fjöllóttar Eyjar, futuna (Hooru) og Alofi.  Futuna rís bratt upp frá mjórri strandlengju í allt að 875 m hæð yfir sjó.  Fyrir strönd Alofi eru breið rif og hæst rís hún í 401 m.y.s.  Hitabeltisloftslag ríkir á eyjunum en vindar af hafi draga úr hitanum.  Veðrið er svalt og þurrt frá október til apríl (20°C-25°C).  Árstíð fellibylja og mikillar úrkomu hefst í apríl.  Höfuðborg eyjanna er Mata Utu á Wallis-eyju.  Árið 1988 bjuggu tæplega 14 þúsund manns á eyjunum.

Einu villtu dýrin á eyjunum eru snákar, eðlur og dúfur en Frakkar fluttu þangað nautgripi, sauðfé og geitur.  Á ströndinni eru ræktaðir kókospálmar, brauðaldin-, mangó- og appelsínutré og fjallahlíðar eru vaxnar þéttum skógi.  Umboðsmaður er skipaður til fimm ára í senn til að stjórna eyjunum með stuðningi 20 þingmanna, sem eru kosnir í almennum kosningum.  Íbúarnir  njóta sömu réttinda og franskir ríkisborgarar og eiga einn fulltrúa í öldungadeild og fulltrúadeild franska þingsins.  Futuna og Alofi fundust árið 1617, þegar hollenzkir sæfarar voru þarna á ferðinni.  Wallis fannst öld síðar, þegar brezki landkönnuðurinn Samuel Wallis kom þangað.  Katólska kirkjan í Frakklandi sendi trúboða til eyjanna 1837 og innfæddir snérust til kristinnar truer.  Árið 1887 urðu eyjarnar franskt verndarsvæði að beiðni höfðingja (konunga) eyjanna.  Í almennum kosningum 1959 völdu íbúarnir með miklum meirihluta að verða franskir ríkisborgarar og eyjarnar fengju stöðu sem erlent yfirráðasvæði Frakka.  Þessi niðurstaða gekk í gildi tveimur árum síðar.