Fornleifar úr kalkhellum í Niah (Sarawak; Borneo) sýna búsetu búsetu manna fyrir 50.000 árum.  Malayar komu löngu fyrir okkar tímareikning frá S-Kína til Malakka.  Fyrstu aldir okkar tímatals stækkaði konungsríkið Funan í Mekongósum unz það náði yfir allan Malakkaskagann.  Á 7. öld vék Funan fyrir yfirráðum Sri Vijaya-ríkisins, sem réði yfir randsvæðum S-Kínahafs fram á 8. öld.  Á seinni hluta 13. aldar náði Mið-Javaríkið, Majapahit, yfirráðum á Malakkaskaga.  Eftir misheppnaða byltingartilraun flýði Sri Vijayaprinsinn Poramenswara (1304) frá höfuðborg Majapahit og stofnaði nýtt konungsríki á skaganum.  Snemma á 15. öld varð þjóðin þar islömsk.

Drottnarar ríkisins voru kænir og undir þeirra stjórn ríkti stöðugleiki og velmegun.  Þegar árið 1498 réðu þeir mestum hluta skagans og hluta Súmötru.

Portúgalar komu til Malakka árið 1509 og lögðu staðinn undir sig 1511.  Yfirráð þeirra stóðu stutt.

Árið 1641 náðu Hollendingar yfirhendinni og síðar Bretar, fyrst á Penang 1786 og 1795 á öllum Malakkaskaga.  Árið 1888 urðu Sarawak og Sabah á Borneo brezk verndarsvæði.

Að lokinni hersetu Japana börðust Malæjar fyrir sjálfstæði.  Árið 1946 voru malæísku ríkin stofnuð og 1957 fengu þau sjálfstæði innan brezka samveldisins.  Árið 1963 gáfu Bretar samþykki sitt til stofnunar Malasíu (Malaya, Sarawak, Sabah og Singapore til 1965).  Síðan þá hefur þetta þingbundna konungsríki verið hið stjórnmálalega stöðugasta í Sa-Asíu.