Reykjavík 16. júní 2008.
Halldór S. Magnússon og Skúli Möller eru úti á ritvellinum á heimasíðu félagsins vegna afurða eigin verka og geta vitanlega ekki annað gert en að verja afkvæmi sitt.

Það tekur ekki langan tíma eða djúpan skilning á samningum til að sjá, hvað hefur áunnizt og hvað hefur farið úrskeiðis í þessari lotu.  Það náðist nánast ekkert fram af því, sem var lagt upp með, og margir ökuleiðsögumenn eru nú verr staddir en áður, svo að það var verr farið en heima setið.

Skúli kveinkar sér, finnst að sér vegið, þegar talað er um frístundaleiðsögumenn.  Það verður bara að hafa það.  Sum okkar kalla hlutina nöfnum, sem eiga við hverju sinni og skammast sín ekki fyrir.  Það eru einhverjir aðrir, sem eiga að skammast sín í þessu tilfelli.

Fari nú svo, að samningar verði felldir, er langvarandi hefð fyrir því, að fyrri samningar gildi áfram, þar til samið hefur verið á ný.  Allt tal um, að við stöndum þá uppi samningslaus og hver verði að sjá um sig, er náttúrulega út úr kú.  Þeir sem beita slíkri rökleysu eru ekki með réttu ráði.

Þessar eru afleiðingar gerða þinna eða aðgerðarleysis, félagi góður.  Mundu það!  Undirritaður skorar á formann og varaformann Félags leiðsögumanna að segja strax af sér.

Reykjavík 11. júní 2008.
Sorgardagar.  Metnaðarleysi.  Vanmáttur.  Dug- og getuleysi.  Nú er hún Snorrabúð stekkur.

Samninganefndin okkar fór slíka sneypuför í síðustu samningum og var plötuð svo gjörsamlega upp úr skónum, að annað eins hefur tæpast gerzt fyrr í sögu félagsins, þótt snautlega hafi verið farið með okkur áður.  Það rættist, sem ég sagði í síðasta pistli:  „Frístundaleiösögumenn á eftirlaunum eiga ekki að koma nálægt kjaramálum okkar”.  Við verðum að lofa sjálfum okkur því, að kjósa slíkt fólk aldrei aftur til þeirra verka.  Við verðum líka að gera gangskör að því að losna við hina gjörsamlega siðblindu formenn okkar, sem lýstu ánægju sinni með samninginn.  Núna hlæja vinnuveitendur að aumingjunum í stjórn félagsins.

Skömm ykkar var mikil og var ekki á hana bætandi, þótt það hafi tekizt með glans.

Hér er aðallega átt við kyrkingarákvæðið í samningunum, sem gerir keyrikjöftum lífið óendanlega erfitt og á eftir að valda illdeilum og ágreiningi úti á leikvellinum þar til aðeins stendur í samningunum:  „Ökuleiðsögumönnum skal greiða að minnsta kosti 50% álag á laun.”  Meira þarf ekki.  Síðan þarf að vinna að hækkun þessarar prósentu.  Þetta eitt getur valdið því, að samningarnir verði ekki samþykktir þessu sinni.  (Viðbót 16. júní 2008).

Miklar vonir eru bundnar við hinn sérstaka hóp manna, sem má kjósa um samningana í allsherjaratkvæðagreiðslu.  Verði samningarnir felldir, verður stjórn félagsins að boða samstundis til verkfalls og skipuleggja aðgerðir, sem leiða til áhrifaríkrar verkfallsgæzlu og góðs árangurs við samningsborðið.  Engar undanþágur má veita í verkfalli.  Við höfum reynslu frá 1987, þegar nokkur árangur náðist í kjarabaráttu okkar.  Við höfum farið halloka síðan.  Nógu stór hópur okkar er orðinn svo yfir sig þreyttur á aumum samingum og afglöpum undanfarinna ára, að ekki ætti að skorta hraustan flokk til að annast verkfallsvörzlu.  Það þarf aðeins að blása til aðgerða og þá kemur fólk til verka.

Fulltrúum okkar í stjórn félagsins, nema formönnunum, Jens og Marion, verður að treysta til þess, að lögum ASÍ verði tryggilega fylgt í sambandi við þessa atkvæðagreiðslu og talningu atkvæða.  Við viljum ekkert svindl.

Þessar eru afleiðingar gerða þinna eða aðgerðarleysis, félagi góður.  Mundu það!  Undirritaður skorar á formann og varaformann Félags leiðsögumanna að segja strax af sér.