Félagsfundur F.l. 21. nóv. 2007.
Reykjavík, 22. nóvember 2007.
Fundinn sóttu 29 fullgildir félagar og fjórir aðrir, sem fengu ekki að greiða atkvæði um aðdraganda allsherjaratkvæðagreiðslu um veru í eða úrsögn úr ASÍ.  Fulltrúar ASÍ, Ingvar Sverrisson, og BHM, Halldóra Friðjónsdóttir, gerðu grein fyrir samtökum sínum.  Halldóra sagði okkur það, sem við vissum fyrir, að af aðild gæti ekki orðið fyrr en nám okkar yrði viðurkennt á háskólastigi og við hefðum fullar 90 einingar að baki.

Þetta hefur einmitt verið verkefni núverandi stjórnar og verður verkefni næstkomandi stjórnar (vonandi ekki hinnar sömu) í samræmi við lög félagsins, viðauka, sem hljóðaði svo í lögunum 2006:  „Fagdeild skal vinna að flutningi almenns leiðsögunáms til háskólastofnunar. Einingafjöldi háskólamenntunar verði a.m.k. 60 einingar. Þessi grein falli úr gildi þegar þessu markmiði er náð og eigi síðar en árið 2010.”  Hvernig, sem á því stendur féll þessi viðauki niður, þegar fagdeild var slegin af (sjá kafla II, 9. gr. Hlutverk í lögum frá 2006).  Hann á að vera í lögum 2007 í III kafla, 13. gr. Hlutverk stjórnar.

Skúli Möller sagðist hafa skipt um skoðun og ekki efast lengur um ágæti verunnar í ASÍ.

Undirritaður reyndi að sannfæra fundarmenn um ágæti allsherjaratkvæðagreiðslu.
 
Magnús Oddsson sagði að ekki væri hægt að vera án aðstoðar ASÍ í komandi kjarasamningum.

Magnús Kjartansson sagði, að hann og fleiri hefðu notið dyggilegrar aðstoðar ASÍ í erfiðri baráttu um launakjör (líklega við Allrahanda).  Þetta sagði hann þvert ofan í fullyrðingar lögfræðings ASÍ, sem kvað slíkt aldrei gerast (hvorum á að trúa?).

Borgþór Kjærnested, upphafsmaður skelfinganna, sem riðu yfir félagið 2005, sagði, að „það þýddi endanlegt skipbrot Félags leiðsögumanna að ganga úr ASÍ.“  Sá veldur miklu, sem upphafinu veldur.

Halldór Magnússon kom með órökstuddar fullyrðingar, þvert ofan í orð Ingvars Sverrissonar.

Börkur Hrólfsson lýsti yfir vonbrigðum sínum með stjórnir félagsins, sem hefðu gert það að dvalarheimili fyrir undirmálsfólk og kastað allri fagmennsku á glæ.

Margrét Sigurðardóttir sagðist ekki skilja neitt í neinu lengur.  Fulltrúi ASÍ hefði sagt henni að breytingin á aðalfundi 2005 hefði verið ónauðsynleg, en samt væri Borgþór að tuða um, að fagfélag væri enn þá til.

Niðurstaða fundarins er ekki undrunarefni.  Nýir félagar, ókunnugir sögu og aðstæðum félagsins, hafa haslað sér völl í stjórnkerfi þess og líður svo vel þar, að þeir geta ekki hugsað sér að þurfa að vinna á svipaðan hátt og hugsjónafólkið gerði fyrrum.  Nú skal hafa það náðugt, láta aðra um skítverkin, eða láta reka á reiðanum.  Þessi vinnubrögð og hugsunarháttur hafa þegar komið félaginu í koll og ástandið mun einungis versna.  Gjáin milli atvinnuleiðsögumanna og tómstundaleiðsögumanna mun breikka og ósamlyndi aukast.  Hinir fyrrnefndu munu e.t.v. hanga í félaginu og láta sem það sé ekki til, eða stofna fyrirtæki um starfsemi sína og lifa sjálfstæðu lífi utan þess.  Það yrði mikil blóðtaka fyrir Félag leiðsögumanna, því atvinnufólkið er beztu og reyndustu leiðsögumenn landsins.

Undrunarefnið í félaginu er ráð- og áhugaleysi félaganna sjálfra, sem virðast kæra sig kollótta um afdrif sín og félagsins.  Þeirra skömm mun lengi lifa.